supermaraton.org

14 Kwietnia 2007

VII Supermaraton Rowerowy im Olka Czapnika

Dystans 80, 160, 240

Długo już myślałem na tym aby kiedyś wystartować w jakimś wyścigu kolarskim.

Z podziwem czytałem opisy wspomnień uczestników tych wyścigów. W ubiegłym roku mój kolega wziął udział w „Klasyku Kłodzkim” zaliczanym do Pucharu Polski w Supermaratonie. Jego Opowieści wspomnienia wzbudziły we mnie chęć uczestnictwa w takiej imprezie. Gdy zimą zobaczyłem kalendarz Pucharu Polski na 2007 rok od razu pomyślałem o wyścigu wokół Wyspy Wolin. Coś dla mnie bo przy okazji będę nad morzem, które kocham prawie tak jak rower. Jackowi też było po drodze do Świnoujście więc postanowione – jedziemy na wyścig!

Ja zdecydowałem się wystartować na dystansie 160km a Jacek na 240km. Na tydzień przed wyścigiem kupiłem używaną niemiecką kolarkę to był dobry zakup bo jestem wstanie utrzymać spokojnie na niej tępo 30km/h co na trekingu nie było takie proste. No wię w piątek 13 kwietnia o 6 rano wyjechaliśmy pociągiem nad morze. W pociągu chciałbym to podkreślić i pochwalić PKP za to że jest przedział na rowery. Co trzy lata temu podczas poprzedniej wyprawy w pociągach nie było.

W Świnoujściu byliśmy około 15tej, po zakwaterowaniu i odchaczeniu w biurze maratonu udaliśmy się nad morze. Plaża w tej porze roku jest jeszcze utwardzona, co umożliwiało jechanie rowerem wzdłuż plaży. Sobota 5.45 pobudka! Mycie śniedanie ostanie teorie jak ten wyścig rozegrać. O 8 po przeprawie „Bielikiem” na Warszów dotarliśmy na wzniesienie na którym był start i meta supermaratonu. Jacek rozpoznał kolarza z którym jechał w Klasyku Kłodzkim była krótka rozmowa i wspomnienia. 8.25 START!!!

Nogi miałem jak z waty ze startowej górki połowa ruszyła ostro bo przodu, a ja gdzieś w środku grupy, Zaczepiony za dwoma góralami. Lecz po 15km na wzniesieniach międzyzdrojskich zacząłem odstawać. Na 30km ktoś złapał gumę, patrzę Jacek. Chwilę się zatrzymałem spytałem czy wporzo, już zmieniał dętkę więc ruszyłem dalej. Akurat minęła mnie jakaś laska z KS UZNAM więc podczepiłem się pod nią. W połowie drogi między Międzywodziem a Wolinem minęła mnie jakaś grupka, a w niej Jacek, który ponaglił mnie bym się podłączył. Jechało się super jakieś 30-35 km/h można było się zachować w grupie przed wiatrem. Po pary kilometrach był nie duży podjazd pod górę zostałem kilkadziesiąt metrów od grupy i nie chcąc nadwerężać się odpuściłem.

Do Wolina dostałem samotnie na postój był to 54km. Szybka woda chwila oddechu i dalej 3ką do Świnoujścia. Tu jazda była całkiem całkiem, trasa i metrowy pas bezpieczeństwa. Na mecie pierwszego okrążenia po 80km wjechałem po 185 minutach. Nie odpoczywając zbyt długo bo niecałe 5 minut pognałem na drugą pętlę. Po paru kilometrach mija mnie Jacek i obaj jesteśmy zdziwieni tym faktem. Okazało się że on odpoczywał na mecie a ja nie zauważyłem go. Mieliśmy jechać dalej razem lecz mnie dopadł kryzys, zacząłem opadać z sił i na dodatek tępo spadło do 25.

W Międzyzdrojach drugi postój, woda, baton, banan. Na morderczych podjazdach już miałem dość myślałem że odpuszczę bo już wiedziałem że będę „czerwoną latarnią wyścigu” lecz jechałem dalej nic już nie mogłem stracić. W Wolinie na postoju dostałem kanapkę, która należała mi się na również na pierwszym kółku. Być może to przesądziło o mojej porażce lub sprzęt, zastanawiam się nad tym. Na mecie byłem po 420 minutach jazdy, osobiście uważałem to za sukces bo zakładałem około 500 minut. Lecz i tak

Nie jestem zadowolony z tego wyniku bo byłem ostatni i do przedostatniego zarodnika straciłem 50 minut. Być może nie powinienem porównywać się z osobami zdrowymi bo przecież jestem niepełnosprawny ale o wyścigach osób niepełnosprawnych nie słyszałem. Jednak mimo to myślę że kiedyś jeszcze wystartuje na takim wyścigu choćbym miał być ostatni na mecie, bo jest to dla mnie wspaniałe przeżycie. No i jest pamiątkowy medal!!!

Popularity: 41% [?]

W sobotę rejestracja będzie się odbywać nie w Sosnach, ale w Zespole Szkół w Bogdańcu!!! Dlatego wszyscy, którzy przybędą w sobotę rano aby potwierdzić swój udział i odebrać numery startowe proszone są o stawienie się na starcie w BOGDAŃCU!!!

Proszę o przybycie w godzinach określonych w regulaminie aby wszystko odbyło się bez nerwów. Pozdrawiam serdecznie!

Tak jak w temacie, bardzo proszę o kontakt osoby, które przy zapisach nie podały wszystkich danych, ponieważ ułatwi to rejestrację na miejscu w biurze zawodów. Proponuję także sprawdzić, czy zgadza się data urodzenia itp. (osoby, które nie zastosowały się do wskazówek i podały ją w złym formacie zostały odnotowane - ich data - jako 0000 lub inne liczby odbiegające od rzeczywistości…

Wszelkie sugestie i poprawki proponuję wysyłać na admin@cyklista.pl

Na bufetach będzie:

I PKP - woda, banan,baton, bułka
II PKP - woda,banan, drożdzówka
III PKP - woda,banan,baton,bułka ew drożdżówka
po każdej pętli (pętlówka) tj żurek - smacznego

Organizator

Popularity: 36% [?]

Marek Konitz

Przygotowania zacząłem podczas Świąt Wielkanocnych - trening w warunkach obniżonego ciśnienia, w Górach Sowich (w końcu aż 900m). Potem jeszcze inhalacje z czystego tlenu, trochę anabolików, mała transfuzja krwi i można jechać!

Po starcie ruszamy dość ostrym tempem. Na pierwszej krzyżówce już pierwszy błąd nawigacyjny - zamiast w stronę Szczecina prowadzący skręca na Świnoujście. Po krótkim zamieszaniu część grupy pędzi mocno do przodu, zostajemy w cztery osoby - ja i kolega na szosówce oraz dwóch kolegów na mtb (widać skończył się potencjał moich środków dopingowych). Zgodnie stwierdzamy, że tempo zasadniczej grupy nie nadaje się dla nas na 240km. W cztery osoby docieramy do pierwszych wzniesień za Międzyzdrojami. Z niepokojem zauważam, że mam rozlegulowaną przerzutkę i nie mogę użyć największej tarczy na podjeździe. Grupa odchodzi na kilkadziesiąt metrów ode mnie, ale wciąż mam nadzieję dogonić ich na zjeździe - niestety w tym momencie spada mi łańcuch i muszę się zatrzymać. Stwierdzam, że nie będę się spinał na początku trasy i nie próbuję gonić kolegów. Odtąd jadę sam, swoim tempem. Chwilę później mijam legendę maratonów Pucharu Polski - pana Jana Ambroziaka. Na moje pozdrowienie odpowiada Szczęść Boże i jedziemy dalej.

Druga pętla, wciąż samotna, mija pod znakiem obserwacji ornitologicznych. Przejeżdżając przez las za Wisełką spotykam żywe wcielenie naszego godła - Orła Bielika! Cóż za niesamowity ptak! Czeka na skraju lasu i na mój widok leci w głąb. Z początku miałem jeszcze wątpliwości, ale w domu na spokojnie porównuję zdjęcia i jestem prawie pewien, że to był młody Bielik. Dojeżdżając do Łuskowa zauważam jeszcze na polu flirtujące czajki, kilka bocianów, i sporo innych ptaków, których niestety nie potrafię nazwać. Doganiam kolegę z numerem 173. Przez jakiś czas jadę mu na kole, potem chcę dać zmianę, ale chyba nie zrozumiał mojej intencji i został w tyle. Po przyjechaniu na metę chwila oddechu. Mam okazję obserwować widowiskowy finisz grupy Tomka Widuchowskiego i Zdzisława Kalinowskiego (z tym pierwszym jechałem samochodem z Gdańska, drugiego rozpoznaję po napisie na spodenkach). Jak to mówią komentatorzy sportowi, widać po chłopakach sportową złość - również grymas bólu, widać, że dawali z siebie wszystko.

No tak, oni już skończyli cały dystans, a ja dopiero wyjeżdżam na trzecie kółko… Na bufecie w Międzyzdrojach zabawiam odrobinę dłużej - bardzo przyjemnie się rozmawia. Międzyczasie dojeżdża Beata z numerem 10 i Michał ze 173. Tym razem proponuję świadomie wspólną jazdę i czekam na kolegę jeszcze parę minut. Przez pierwsze kilka kilometrów Michał jedzie bardzo nierówno i dość wolno, zastanawiam się, czy mu się nie urwać, ale stwierdzam, że będzie przyjemniej we dwójkę. Po skręcie w kierunku na Wolin robimy krótką przerwę w lesie. Międzyczasie mija nas Beata. Korzystając z osłony lasu m.in. przelewam wodę z butelki do bidonu. Gdy ruszamy ponownie, sytuacja zmienia się radykalnie i jedziemy już bardzo równo, osiągając momentami 39km/h. Doganiamy Beatę, która przez ładnych kilka kilometrów trzyma się nam na kole. Przed Wolinem na moment zostaję w tyle, ale doganiam Michała, chwilę odpoczywam na kole i do bufetu dojeżdżam już na czele. Odpoczywamy dłuższą chwilę, ja nie mogę się oprzeć kanapkom. W tym czasie dogania nas Beata. Beata jedzie pierwsza, po krótkiej chwili my też ruszamy. Nie jedzie mi się już niestety tak dobrze (może to nadmiar kanapek?) i po 10km Michał zostawia mnie z tyłu. Dojeżdżam sam na metę, trzymając tempo ok. 28km/h.

To była moja pierwsza impreza tego typu i już teraz wiem, że nie ostatnia. Tempo miałem, hm, raczej bardziej niż powolne, ale co tam, jestem zadowolony, że przejechałem dystans. Zdając sobie sprawę, że jestem bardziej przygotowany teoretycznie, głównie po lekturze forum, niż praktycznie, bałem się przeforsować na początku, chciałem zachować siły na cały dystans. Do następnych imprez postaram się trochę potrenować i odrobinę przyspieszyć, choć i tak będę raczej walczył z samym sobą, a nie z innymi, ale to chyba również cel maratonów szosowych?

Pozdrowienia!
Marek Konitz

Popularity: 41% [?]