Wybrałem się do kotliny jeleniogórskiej z kilku powodów: raz - że w tym zakątku Polski jeszcze nigdy nie byłem, dalej - kusząca perspektywa zaliczenia podobno najtrudniejszego podjazdu w kraju - w sam raz dla moich “góralskich” ambicji, również chłodna kalkulacja zdobycia kolejnych punktów do generalki.
Dobrawszy sobie kompana z Beskidów - Damiana, celem optymalizacji kosztów 
wyruszyliśmy w piątkowe popołudnie by tuż po 23 zameldować się na kwaterze w Sosnówce. Przeczucia co do formy na dzień następny nie były najlepsze - Pętla Beskidzka sprzed niemal tygodnia “dała popalić”, a tydzień dzielący oba maratony ani nie pozwolił się w pełni zregenerować ani cokolwiek potrenować.
Na dodatek nie najlepiej przespana noc - to wszystko nie wróżyło dobrego wyniku… Zaplanowanie startu na 10 pozwoliło spokojnie zjeść śniadanie i przygotować się do startu, z małymi przygodami trafiliśmy do parku zdrojowego w Cieplicach: numerki, chipy i jesteśmy gotowi - powitanie przez pana Zamanę i już ustawiamy się do startu - na tym maratonie wyjątkowo jedziemy najpierw odcinek przejazdowy bez ścigania, potem tzw “OS” -
namiastka prawdziwego ścigania na zabezpieczonej trasie ze wspólnym startem - i tak na przemian.
Ruszamy - kierunek Piechowice - tempo w miarę spokojne, nie pcham się do przodu bo nie ma po co, na szczęście zaczyna się podjazd i powoluteńku przesuwam się do przodu - choć wiem, że formy brak to już mam pewność, że ostatni nie będę - “góralskie” doświadczenie i gabaryty mi to zapewnią choćbym nie wiem jak słabo pojechał - w końcu to góry. Na pierwszym OS pierwszy w miarę konkretny podjazd do Szklarskiej Poręby - znowu mijam kilkanaście osób.. które potem mijają mnie na zjeździe do Świeradowa.
Wieje lekki wiatr w twarz i ja z moją wagą niemal “małyszową” nie umiem się rozpędzić więcej jak 35km/h - co prawda mógłbym wskoczyć do któregoś z mijających mnie “pociągów” ale kilka nieudanych prób uświadamia mi, że może mnie to kosztować sporo sił - więc odpuszczam i zapada decyzja - dziś jadę “na przetrzymanie” - wszak jutro dzień drugi, znacznie cięższy. Teraz już bez żalu tracę cenne sekundy by się zatrzymać i podnieść zgubiony przez kogoś pulsometr - po chwili oddaje go szczęśliwemu właścicielowi i spokojnie dojeżdżam na metę w Świeradowie - finałowe 500m podjazdu nie robi na mnie większego wrażenia - wciąż nie jestem ostatni…
Przejazdówka do Gryfowa iście rekreacyjna - start - wręcz przeciwnie, zostaje niemal na samym końcu - dwóch Bernardów, Henryk, Irena - mówię jej pół żartem - pół serio, że dziś “pojedziemy sobie razem”.
Potem następuje cała “seria niefortunnych wypadków” gdzie tracę cenne minuty: zaczyna padać więc staję by założyć kurteczkę (niestety nie posiadłem jakoś umiejętności zakładania jej “w locie”) - spadam na absolutny koniec - jestem nawet za wozem z napisem ‘koniec wyścigu’ - gorzej się już nie da… doganiam kolumnę i po chwili.. Bernard tuż przede mną ma kraksę - leży na wznak na zakręcie - przyzwoitość nakazuje się zatrzymać, na szczęście tuż za nami jest karetka, pomoc już w akcji więc jadę dalej.. doganiam Irenę, zostawiam ją na podjeździe, i… zatrzymuję sie na “siku”.
Reszta dnia w sumie nie warta komentarza
- ostatecznie jestem 7… od końca, jakimś cudem ktoś jeszcze z M3 jest za mną. Na mecie pierwsze rozczarowanie organizacyjne - za kupon na posiłek dostaję.. dwie bułeczki z wędliną i szynką… trochę skromnie jak na wysokość wpisowego. Udaje sie na spoczynek targany wątpliwościami co będzie jutro - zgon czy reaktywacja?
Niedziela wita nas pięknym słońcem, które napawa lekkim optymizmem, szykuje się do startu ograniczając ekwipunek do absolutnego minimum. Musimy opuścić kwaterę więc ustalam z Damianem, że wkładam rower do auta i jadę na start a on pedałuje… w sumie to tylko 6-7km tyle co w sobotę do Cieplic - tylko, że okazuje się że jest to cały czas podjazd - jest mi wręcz głupio, że wystawiłem kolegę do wiatru - na szczęście wjechał “na miękko”, zdążył na start i tylko zrobił sobie rozgrzewkę.
Start i przejazdówka do Łomnicy - rozkoszny zjazd do Sosnówki i równie rozkoszna ścieżka rowerowa wzdłuż drogi na Kowary - całkiem serio, oby więcej tak poprowadzonych i wykonanych ścieżek. Pierwszy OS i na reszcie zaczynają się prawdziwe góry - odżywam, nogi bolą ale kręcą, płuca, oddech - bez problemu. Mimo, że na starcie zostałem tradycyjnie prawie na samym końcu, do przełęczy Kowarskiej wyprzedziłem kilkudziesięciu rywali w tym kilku “dających z buta” na samym końcu.
Czuje, że będzie dobrze, reaktywacja, nomen omen - odrodzenie… czekam z niecierpliwością na finałowy odcinek. Zjazd do Karpacza, oczekiwanie na drugi tego dnia OS ciągnie się niemiłosiernie.. startujemy.. ja znowu w ogonie i znowu pod górę mijam kilkanaście osób, może więcej … jest dobrze. Wreszcie jesteśmy w Podgórzynie, czekamy na start do finałowego, widać, że wszyscy już nieźle zmęczeni, ja wciąż o dziwo czuje się co najmniej nieźle… Henio z Wałbrzycha z kompanami odwiedza nasz maraton - czyżby też chciał zaliczyć Karkonoską? Jeśli tak - to pełen szacunek - jak zwykle zresztą, wszyscy wiedzą o co chodzi.
Optymizm miesza się z obawami - jak trudny jest ten podjazd - wjeżdżałem już na ściany “sub 30%” ale ile tego tam jest? wreszcie startujemy.. z tych emocji popełniam fatalny błąd - zapominam wcześniej zrzucić łańcuch na małą tarczę i mści się to zaraz po sygnale, staję w miejscu, ruszam, znowu jestem prawie ostatni.. Ale nic to.. dla dodania otuchy i mobilizacji wymyślam zabawę - będę sobie liczył kolejnych wyprzedzonych rywali. W tym miejscu pragnę przeprościć wszystkim, którym ta zabawa mogła się wydać.. mało zabawna - to było mi naprawdę potrzebne.. Szacowałem, że naliczę 30 osób.. przestałem liczyć przy 57… wjechałem… nie zszedłem… minąłem kilku wycinaków “zapodających z buta”… Czas na przełęcz niemal równa godzina.. 60 na 121, w dwudniowej generalce kilka oczek od góry: 90 na 105 sklasyfikowanych, mogło być lepiej, a było jak zwykle…
Na mecie znowu bułki - odpuszczam i udaje się na rozpaczliwe poszukiwanie czegoś ciepłego do zjedzenia - rzutem na taśmie się to udaje, wracam na dekorację - i tu znowu kilka rozczarowań - inaczej niż zawsze nie ma “tomboli” a fanty wręczane są zwycięzcom poszczególnych kategorii.. w sumie zasłużyli.. niech im dobrze służą.
Wreszcie nadchodzi najbardziej “medialny” moment całej imprezy - wręczenie panu Galińskiemu nagrody za pobicie rekordu wjazdu na przełęcz - rower od sponsora - od razu widać, że za duży dla naszego olimpijczyka ale nie zraża go to wcale… nawet fakt, że rekord został pobity na… krótszej trasie… no comments.
Do domu wracamy z mieszanymi uczuciami… niby wszystko fajnie, wszyscy zadowoleni i uśmiechnięci.. ale.. Ja rozumiem, że jak impreza jest organizowana przez tak znaną osobę jak pan Zamana to trochę szumu medialnego musi być, tylko jak dla mnie tego szumu trochę za dużo a za mało uwagi dla nas - zwykłych maratończyków. Gdybym miał wybierać to wolałbym dostać ciepłą zupę na mecie niż zabezpieczenie trasy.. mnie to bez różnicy - ja i tak patrze przed siebie i uważam co robię.
A co do pana Galińskiego - chwała mu za to, że jest w formie, niech przywiezie medal z Pekinu.. tylko czy to dla niego taka satysfakcja wygrać “z całą bandą amatorów”, zaledwie o kilka minut, na dodatek korzystając z formalnie zabronionej pomocy z wozu technicznego… na finałowy podjazd dostał specjalnie przygotowany rower i skróconą trasę.
Trochę rozżalony..
TT vel Tozik
Beskidy
Popularity: 8% [?]
Od startu każdego odcinka tworzyły się więc prawdziwe szosowe peletony, w których przez całe odcinki (np. z Mirska do Jeleniej Góry czy z Gryfowa do Czerniawy) utrzymywali się najsilniejsi zawodnicy a słabsi mogli poczuć smak “strzelania” czyli odpadania od szybko oddalającej się grupy.